Τα ασυνήθιστα: κονβόλβουλους και κέντρανθος

Πανσές, πετούνια, κατιφές, μαργαρίτα, και πάλι από την αρχή. Πανσές, πετούνια, κατιφές, μαργαρίτα... Βαρέθηκες και συ όλο τα ίδια και τα ίδια, ε; Θες να αλλάξει κάτι στον κήπο σου; Θες να φυτέψεις λουλουδάκια που θα ανθίζουν όλο το καλοκαιράκι, αλλά δε θα τα έχει ο γείτονας και θα τα κοιτάει σαν εξωγήινους; Σου έχουμε τη λύση! Η επιστημονική ομάδα του κηπολογίου θα σου προτείνει πολυετή φυτά (perennials) με πλούσια ανθοφορία που δε τα συνταντάς συχνά... Έτσι για αλλαγή, βρε αδερφέ.

Φύτεψε ένα κονβόλβουλους (Convolvulus cneorum), μπορείς! Στην ίδια οικογένεια ανήκει και το κλασικό "χωνάκι" (Ipomea sp.). Αλλά δε σου προτείνω αυτό πρώτον, γιατί το έχει όλη η Ελλάδα, και δεύτερον, γιατί αν δε το προσέξεις γεμίζει όλο τον κήπο και πνίγει τα γύρω φυτά. Στο θέμα μας, λοιπόν. Το λουλούδι του κονβόλβουλους μοιάζει με το κλασικό άσπρο χωνάκι. Η γλυκιά και ιδιοποιός διαφόρα που το κάνει ξεχωριστό είναι τα γκρίζα φύλλα του μοιάζουν σαν ασημένια. Οι ξένοι δεν το ονομάζουν άδικα silverbush.  Δε θα σου ψηλώσει πολύ, θα μείνει χαμηλό και φουντωτό. Το χειμώνα κλάδεψέ το λίγο για να πετάξει φρέσκους βλαστούς. Για δες φωτογραφία. Σ' αρέσει; 

Δε θες γκρίζα φύλλα, αλλά σ' αρέσει το κλασικό πράσινο; Είσαι τρέντι και προτιμάς ροζ λουλούδια; Εδώ είμαστε. Θα φυτέψεις έναν κέντρανθο (Centranthus ruber). Όπως ακριβώς το ζήτησες. Πολυετές και με πλούσια ανθοφορία μέχρι και τέλη Σεπτέμβρη μη σου πω. Όταν θα το φυτέψεις μη φέρεις τα χέρια σου αμέσως κοντά στη μύτη σου. Πλύν' τα πρώτα με λίγη... Μυρτώ!

Προχώρα στον κήπο... »

Η μόδα στα φυτά ('80s)

Ευτυχώς, έφυγαν τα έιτιζ και πήραν μαζί τους και τις βάτες και τις φούστες λαμπάντα. Άφησαν όμως τα φυτά τους να μεγαλώνουν στα μπαλκόνια μας. Η παπίτσα θυμάται...

Θυμάται τη δεκαετία  του '80 να πηγαίνει οικογενειακές επισκέψεις και την παπιτσομαμά να κουβαλάει πάντα ένα φίκο. Φίκο μπέντζαμιν, φίκο λιράτα ή φίκο ρομπούστα. 

-Τάκη, τι να πάμε στους Παπαδοπουλαίους; Μπέντζαμιν δε πρέπει να έχουν. Να τους πάμε ένα μπέντζαμιν;

-Πάρε μωρέ, και να έχουν θα τα κάνουν δύο.

Και πάντα είχαν ήδη ένα. Όπως όλα τα σπίτια είχαν τότε βίντεο.

Άλλη μεγάλη ανακάλυψη της εποχής ήταν το γιούκα. Αυτό ντε, που σου βγάζει το μάτι με τα φύλλα του. Ήταν το φυτό υπερπαραγωγή που εντυπωσίαζε τους πάντες! Έφερνε λίγο από ζούγκλα στο μπαλκόνι. Μετά από τριάντα χρόνια, σήμερα, έχουν ξεμείνει εκατοντάδες γιούκα στα μπαλκόνια, έχουν θεριέψει, έχουν σπάσει και έχουν ξαναπετάξει, αλλά δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Εκεί, ακμαιότατα. Μοιάζουν λες και είναι ενδημικό είδος της κάθε περιοχής.

-Ρε γυναίκα, να το πετάξουμε αυτό το δάσος γιούκα, δε χωράμε πλέον στο μπαλκόνι. Άσε που είναι επικίνδυνο.

-Όχι, Τάκη μου. Αυτό μας το είχε φέρει το '84 η θεία μου η Μερόπη όταν μετακομίσαμε στο καινούριο σπίτι.

Για πιο ντελικάτες καταστάσεις και πιο κυριλέ επισκέψεις η σινιέ κυρία κατέφθανε στο τσάι κρατώντας μία δράκαινα, μαρτζινάτα κατά προτίμηση. 

-Αχ, καλησπέρα χρυσή μου. Σου έφερα μία δράκαινα, ήξερα πως θα σ' αρέσει!

-Μα είναι υπέροχη! Πέρνα στο σαλόνι, σε λίγο θα ξεκινήσει η επίδειξη τάπερ.

Η παπίτσα δεν σύχναζε σε δημόσιες υπηρεσίες πριν από 30 χρόνια, αλλά πηγαίνοντας τώρα παρατηρεί φυτά ξεχασμένα από τότε. Κάποιος μερακλής τότε τα είχε φυτέψει, τα πότιζε πού και πού, ώσπου βγήκε στη σύνταξη. Αλλά τα σημερινά φυντάνια που κάθονται στο γραφείο του δε τους πολυνοιάζει και αρκούνται στην ευαισθησία της καθαρίστριας που ρίχνει λίγο νερό μια φορά τη βδομάδα. Πολύ συνηθισμένο φυτό δημόσιας υπηρεσίας είναι ο πόθος. Στην εφορία της περιοχής μου υπάρχει ένας πόθος (Θεός να τον κάνει) που ξεκινάει από μια γωνία και πηγαίνει πέρα δώθε καμιά δεκαριά φορές. Αλλά ο δόλιος δεν έχει παραπάνω από 4 φύλλα όλα κι όλα και έτσι μοιάζει πλέον με καλωδίωση που άφησε ο ηλεκτρολόγος χωρίς να την καλύψει με άσπρο καναλάκι.

Μη μου πείτε ότι όταν δείτε φτέρη ή αράχνη δε σας έρχεται στο νου αμέσως ...μπάνιο; Κάτι από τα δύο υπήρχε σίγουρα πάνω στο ντουλαπάκι του μπάνιου, όσο σίγουρα υπήρχε αφρός ξυρίσματος και σαμπουάν. Τα φυτά αυτά έβρισκαν υγρή ατμόσφαιρα και θέριευαν μέσα στα μπάνια.

Ουφ, τι άλλο να πρωτοθυμηθώ; Τη σανσεβάρια, τη ντιεφενμπάχια, το σπαθίφυλλο, το σιγκόνιο, τη μονστέρα, την καλαθέα; Και γω μη νομίζετε. Από περιγραφές τα ξέρω. Τη δεκαετία του '80 δεν είχα καν γεννηθεί!

Προχώρα στον κήπο... »

Οξύφιλα φυτά και πώς να τα χαρείτε.

Ορτανσία (Hydrangea sp.), καμέλια (Camelia sp.), αζαλέα (Rhododendron sp.), ροδόδενδρο (Rhododendron sp.), γαρδένια (Gardenia jasminoides). Είναι όλα αυτά τα φυτά που είχες κατά καιρούς στο μπαλκόνι σου και απορούσες γιατί δεν προόδευσαν και σταδιακά ξεράθηκαν. Και είμαι σίγουρη ότι τσατίστηκες και δεν τα ξανααγόρασες. Όλα τα παραπάνω φυτά ανήκουν στην κατηγορία των οξύφιλων φυτών και ευδοκιμούν στο Πήλιο, όπου βρίσκουν καστανόχωμα, όξινα εδάφη, υγρασία στην ατμόσαφαιρα και μπόλικο νερό χωρίς χημικά. Να, δες μερικές αζαλέες φουλ ανθισμένες σε διάφορα χρώματα.

Πάρε και ένα τεράστιο λουλούδι καμέλιας!

Αν θες να τα καλλιεργήσεις στο μπαλκόνι ή στον κήπο σου θα αγοράσεις καστανόχωμα ή χώμα ειδικό για οξύφιλα για να τα φυτέψεις. Για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα, γρήγορη ανάπτυξη, πλούσια ανθοφορία και καταπράσινα φύλλα θα τα λιπαίνεις με λίπασμα Ν-P-K, με μεγάλη περιεκτικότητα σε κάλιο και άζωτο.

Να σου δώσω και μερικές άλλες συμβουλές, γιατί δεν αρκεί μόνο το αφράτο καστανόχωμα. Όλα τα παραπάνω αντέχουν έξω το χειμώνα. Ιδίως η καμέλια αρχίζει να ανθίζει στο τέλος του χειμώνα ή στην αρχή της άνοιξης. Καλό είναι, επίσης, να μη τα έχεις εκτεθειμένα σε ντάλα ήλιο. Θέλουν να έχουν άπλετο φως, αλλα δε τους αρέσει να τσουρουφλίζονται από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.  Τζιζ!

Α, να μην ξεχάσω να σου πω και έξτρα περιποιητικές συμβουλές για τη γαρδένια που μας το παίζει δύσκολη και θέλει όλη την ώρα να ασχολούμαστε μαζί της. Στη γαρδένια σου πρέπει να ρίχνεις κάπου κάπου εκτός από το λίπασμα και χηλικό σίδηρο. Τον αγοράζεις από μαγαζί με γεωργικά φάρμακα και είναι αρκετά φτηνός. Εκεί που θα φυτευτεί η γαρδένια θα πρέπει να την αφήσεις για ...πάντα. Τι εννοώ; Να μην μετακινείς συνέχεια τη γλάστρα της πέρα δώθε στο μπαλκόνι ανάλογα με το πού θες να απλώσεις τα ρούχα ή πού θες να στήσεις το τραπέζι.  Η γαρδένια δεν είναι ταξιδιάρα και μπερμπάντισσα. Θέλει να περάσει όλη τη ζωή της στο ίδιο σημείο. Τέλος, αφού η γαρδένια αγαπάει την υγρασία της ατμόσφαιρας καλό θα ήταν κάπου κάπου να της ψεκάζεις τα φύλλα νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ με νεράκι. Εκτός αν μένεις σε περιοχή με αυξημένη ατμοσφαιρική υγρασία.

Ποτέ πια ξεραμένες γαρδένιες, ποτέ πια σαφρακιασμένες αζαλέες! Όλες φουντωτές και λουλουδιασμένες!

Προχώρα στον κήπο... »

Ο Πηλιορείτικος κήπος

Η παπίτσα έχει κάνει εκτενέστατη αναφορά στο βουνό των Κενταύρων και ελπίζει από τότε να επισκέφτηκες το βουνό τουλάχιστον 15 φορές. Αλλά δεν σου έχει πει για τα φυτά που ευδοκιμούν εκεί ψηλά. Και το σημαντικότερο, δε σου έχει δείξει τους όμορφους πηλιορείτικους κήπους. Ο πηλιορείτικος κήπος είναι απλός, λιτός κι απέρριτος. Τα σπίτια έχουν μικρές τσιμεντένιες αυλές και συνήθως δεν υπάρχει πολύς ελεύθερος χώρος με χώμα. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα σπιτάκια είναι σκαρφαλωμένα στο βουνό, χτισμένα σε μεγάλες κλίσεις. Παρ' όλα αυτά, ο σωστός ο Πηλιορείτης στη φουρτούνα φαίνεται. Καταφέρνει και ντύνει το σπίτι του με ωραία χρώματα.

Οι σκάλες που οδηγούν στα σπίτια ή στις ταράτσες είναι πάντα γεμάτες γλάστρες με μολόχες, μαστιχιές, γαρδένιες.

Πολύ συχνά βλέπεις σκουλαρικιές φορτωμένες "σκουλαρίκια" να σου κάνουν τζα μέσα από τα κάγκελα ή να γεμίζουν κάποιο περβάζι μαζί με πολύχρωμες μολόχες. Η σκουλαρικιά θέλει σκιά και μπόλικο νερό.

 Επειδή ο χώρος είναι λιγοστός, δεν είναι κακή ιδέα ο κήπος να γίνει κρεμαστός!

Το φυτό που αν χάσεις το δρόμο και δεις αναγνωρίζεις αμέσως ότι βρίσκεσαι στο Πήλιο είναι η ορτανσία σε χρώματα όπως ροζ, λευκά, αλλά και μπλε!

Και φυσικά από την Πηλιορείτικη πλατεία που σέβεται τον εαυτό της δεν λείπει ένα πελώριο πλατάνι!

Αγαπημένα φυτά του πηλιορείτικου κήπου το αρκουδοπούρναρο (Ilex aquifolium)...

και το πυξάρι (Buxus sempervirens).

Στο Πήλιο μπορείς να αγοράσεις όλα τα παραπάνω φυτά και ακόμη περισσότερα, όπως καμέλιες, μανόλιες, γαρδένιες, βασιλικούς, λαγκεστρέμιες, πλουμπάγκο.

Προχώρα στον κήπο... »

Ανθίζει τώρα και είναι μοβ!

Δεν ανθίζει μόνο τώρα. Αλλά θα σε ξετρελάνει όλο το καλοκαίρι, από Ιούνιο μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου! Ποια; Η βουτλέια! Για τους γνώστες λατινικών φίλους μας Buddleja davidii. Το όνομά της το πήρε από τον βοτανολόγο Buddle. Σκέψου μια μέρα να ανακαλύψει το παπί ένα φυτό και να έχουμε το Papitseja kitrinus.

Η βουτλέια είναι ένα θάμνος που αναπτύσσεται προς όλες τις κατευθύνσεις και δεν χαμπαριάζει ό,τι κι αν είναι φυτεμένο δίπλα της. Πετάει κλαδιά αδιακρίτως τσακ από δω, τσακ από κει. Ε και τι μας το λες ρε παπί; Σου το λέω για να μην πας και την βάλεις σε κανά γλαστράκι τόσο δα, ή σε κανά παρτεράκι τσίμα τσίμα. Φύτεψέ την την άνοιξη σε μέρος όπου θα μπορέσει να αναπτυχθεί και να τα δώσει όλα για όλα! Μη μου πεις ότι δε στο πα.

Πολύ σημαντικό είναι να της κόβεις τα ξανθισμένα λουλούδια για να της δίνεις δύναμη να βγάζει συνέχεια φρέσκα. Έλα μη βαριέσαι.  Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, η βουτλέια βγαίνει και με λευκό και με ροζ άνθος. Και όποιο άνθος και να έχει τραβάει τις πεταλουδίτσες σα μαγνήτης, φλουμπ! Άλλος ένας λόγος να φυτέψεις το θάμνο αυτό στον κήπο σου.

Η εποχή αυτή, τώρα που σου γράφω αυτές τις γραμμές, είναι σούπερ κατάλληλη για να πάρεις μοσχεύματα βουτλέιας και να φτιάξεις τα δικά σου φυτά. Πώς; Πολύ απλά. Κόψε ένα κλαδί χωρίς άνθος περίπου 15 εκ., κόψε τα κάτω κάτω φύλλα του, βούτα την ακρίτσα του κλαδιού σε ορμόνη ριζοβολίας και φύτεψέ το σε μία γλάστρα με φυτόχωμα. Σε επόμενο επεισόδιο θα παρουσιαστεί από την επιστημονική ομάδα του κηπολογίου βήμα βήμα η διαδικασία αυτή με λεπτομερείς φωτογραφίες. 

Και επειδή τόσην ώρα βουτλέια ακούς και βουτλέια δε βλέπεις, ρίξε μια ματιά στη φωτογραφία και πες μου: δεν είναι πανέμορφο το λουλούδι της;

Προχώρα στον κήπο... »

Ιούλιος και Αύγουστος: και τώρα τι κάνουμε;

Κατά κύριο λόγο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο κάνουμε μπάνιο. Μπάνιο στη θάλασσα (αν έχουμε κηπουρό και πάμε διακοπές), μπάνιο στην πισίνα (αν έχουμε πισίνα στον κήπο),  μπάνιο στον ιδρώτα (αν δεν έχουμε ούτε κηπουρό, ούτε πισίνα). Για τις περιπτώσεις 1 (ένα) και 2 (δύο) δεν έχουμε να πούμε κάτι πέρα από "καλές βουτιές". Για την περίπτωση 3 (τρία) έχουμε να προτείνουμε τι να κάνετε. Και αν τα κάνετε καλά και γρήγορα, το κηπολόγιο σας επιτρέπει να αποδράσετε στην κοντινή παραλία για ένα μπλουμ.

-Χόρτα, Σκάλισμα τα παρτέρια με ένα σκαλιστήρι, βοτάνισμα από ζιζάνια και απομάκρυνσή τους. Αποκεφαλισμός των πολύ ψηλών ζιζανίων με χρήση χορτοκοπτικού μηχανήματος (ή μεσινέζα). Τέτοια χόρτα συνήθως έχουν όλη την ελευθερία να μεγαλώσουν σε αφύτευτα παρτέρια, γύρω από φράχτες και σε παρατημένα οικόπεδα. Το κηπολόγιο προτείνει να καθαρίζονται τα χόρτα σε τέτοιες επιφάνειες είτε με χρήση μηχανικών μέσων, είτε με χρήση ζιζανιοκτόνων από νωρίς την άνοιξη και καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού για 3 λόγους: όταν ξεραίνονται είναι επικίνδυνα για πυρκαγιά, είναι άσχημα και μαρτυρούν εγκατάληψη και τέλος, αποτελούν καταπληκτικό ενδιαίτημα (τι είπα πάλι η τιτανοτεράστια) για φίδια και σαύρες.

-Νερό: πότισμα, πότισμα, πότισμα. Αρκεί. Με μπόλικο νεράκι τα φυτά σας θα η βγάλουν τζιτζί το καλοκαιράκι. Λίπασμα δε θα ρίχνετε τους καλοκαιρινούς μήνες και στις μεγάλες ζέστες.

-Κλάδεμα: αν δούμε ότι μέσα από τους καλοκλαδεμένους φράχτες μας ξεπετάγονται ατιμέλητα κλαδιά δεξιά και αριστερά, καλό είναι να ρίξουμε ένα περιποιητικό κλαδεματάκι για να γίνει ο φράχτης μας ομοιόμορφος.

-Φύτευση: καμία (έγινα κατανοητή ή να το κάνω πιο λιανά;).

-Σπορά γκαζόν: χλωμό και αυτό.

Απ' ότι βλέπεις καλέ μου κηπουρέ οι μήνες αυτοί έχουν χαμαλίκι και κούραση. Γι' αυτό τέλειωνε γρήγορα, το μοχίτο θα ζεσταθεί!

Προχώρα στον κήπο... »