Πέρασαν οι μέρες σα γάργαρο νεράκι. Κάθε μέρα και νέα σεμινάρια, σε άλλη πόλη, με καινούριο κοινό.Μπόλικες ερωτήσεις και μυστικά που έμαθαν όλοι όσοι συμμετείχαν. Πού όλα αυτά; Στα σεμινάρια κηπουρικής από το Κηπολόγιο σε όλα τα καταστήματα ΙΚΕΑ. Μαζευόμασταν σε ζεστές γωνιές, καθόμασταν σε χίλιες δυο καρέκλες με διαφορερικά design (τις δοκιμάσαμε όλες του καταταστήματος! ). Σε κάθε κατάστημα μας είχαν ετοιμάσει όμορφους χώρους διακοσμημένους με γλαστράκια, κρεμαστές ζαρντινιέρες, ανθοστήλες και καταπράσινα φυτά για να κάνουμε τα σεμινάρια και να περάσουμε πάνω από όλα πολύ γουστόζικα.

Γνωρίσαμε μέσα από φωτογραφίες τα πιοι συνηθισμένα έντομα και προβλήματα των φυτών μας. Αποκαλύψαμε τρόπους για την εύκολη αντιμετώπισή τους με υλικά που έχουμε στο σπίτι. Λύσαμε πολλές απορίες και δώσαμε ραντεβού στο επόμενο σεμινάριο με κάποιο καινούριο, καταπληκτικό και σούπερ ενδιαφέρον θέμα. Μείνετε συντονισμένοι στο Κηπολόγιο και αποκτήστε κάρτα ΙΚΕΑ Family, ώστε να ενημερώνεστε για τα πολύ χρήσιμα και ενδιαφέροντα σεμινάρια που οργανώνει η ΙΚΕΑ όλο το χρόνο.

Όλοι όσοι ήρθαν έφυγαν χαρούμενοι και σοφοί κηπουροί και ανυπομονούσαν πότε θα κάνουμε κι άλλο σεμινάριο κηπουρικής. Το Κηπολόγιο ευχαριστεί την ΙΚΕΑ για την πολύ καλή συνεργασία, την φιλοξενία και μεταφορά σε κάθε κατάστημα! Και τα χοτ ντογκ και τα φιλετάκια κοτόπουλο και όλα!

Εξτρα

Θα σας πω τι έπαθα στην Αθήνα.

Περίμενα το λεωφορείο για να πάω στο κατάστημα αεροδρομίου.Το Χ95. Στο σημείο αυτό να σχολιάσω την αρίθμηση των αστικών λεωφορείων της Αθήνας. Έχει κάτι λεωφορεία με αριθμούς 813, 622 και δεν ξέρω και γω τι. Τεράστια νούμερα. Αποκλείεται να υπάρχουν 813 διαφορετικά δρομολόγια στην πόλη. Κι όμως, υπάρχουν λεωφορεία με τόσο μεγάλους αριθμούς. (-Ποιο περιμένεις; – Το χιλια εφτακόσια σαρανταδώδεκα.)

Είχα υπολογίσει, λοιπόν, περίπου τι ώρα θα περνούσε από τη στάση και είχα πάει πολύ νωρίτερα από τους υπολογισμους μου ώστε να μη το χάσω σε καμία περίπτωση. Και αυτό γιατί δεν μπορούσα να πάρω το επόμενο αν το έχανα.

Και εκεί που περίμενα στη στάση μαζί με πάρα πολύ κόσμο ακόμη, βλέπω να έρχεται συνάμενο κουνάμενο το Χ95. Να κοντοζυγώνει, να περνάει ξυστά από τη στάση και να φεύγει, να εξαφανίζεται, να χάνεται μέσα στ’ απόβραδο, μέσα στη μπόρα, τον καπνό και τη νυχτιά. Ναι, παιδιά, όπως σας τα λέω. Πέρασε και δεν ακούμπησε. Πέρασε και δε σταμάτησε να με περιμαζέψει.

Να μη σας τα πολυλογώ πήρα κακήν κακώς ένα καναρινί ταξί. Στη διαδρομή, και συζητώντας με τον ταξιτζή το θέμα αυτό, μου σχολιάζει και αναρωτιέται:

-Μα, καλά, γιατί δε σταμάτησε; Δεν σε είδε που σήκωσες χέρι;

-Μα δε σήκωσα χέρι. Γιατί να σηκώσω. Δεν σταματάνε στις στάσεις τα λεωφορεία; Γι’ αυτό τις λένε στάσεις.

-Όοοοοχι, μου απαντάει. Πρέπει να σηκώνεις χέρι για να σταματήσει ένα λεωφορείο.

Παιδιά έπαθα πλάκα. Εμείς εδώ δε σηκώνουμε χέρι για να σταματήσουν τα λεωφορεία. Σταματάνε μόλις δούνε κόσμο στη στάση. Και στην τελική, μα κανένας άλλος από τη στάση δεν ήθελε το Χ95 να σηκώσεια αυτός χέρι; Άκους να δεις… Περίεργα πράγματα παιδιά…